maandag 19 maart 2012
vrijdag 16 maart 2012
donderdag 15 maart 2012
woensdag 14 maart 2012
Orchestre International du Vetex
Geplaatst door
Dieter van den Bergh
op
01:35
Labels: Balkan, interview, vlaanderen
maandag 12 maart 2012
vrijdag 9 maart 2012
woensdag 7 maart 2012
donderdag 1 maart 2012
Het betere Hollandse lied: een Top 100!
Omdat het (beter en zonder Guus en Marco) kan. En moet.
Cingelstraat Cultblog presenteert:
Een Nederlandstalige Top 200 aller tijden!
Suggesties welkom!
1-Tröckener Kecks – Nu of nooit
2-Guido Belcanto - Rosie
3-Gorky - Lieve kleine piranha
4-MAM - Maternité
5-Armand – Ma je had gelijk
6-Rowwen Hèze - Blieve loepe
7-Noordkaap - Overvolle steden
8-Roos Rebergen en Torre Florim - Iemand dood
9-Spinvis - Kom terug
10-Ellen ten Damme - Misschien
11-Spinvis - Wespen op de appeltaart
12-De Div- Insekticide
13-Soviet Sex - Niet met jou
14-Rowwen Hèze - Twieje wurd
15-Noordkaap - Een heel klein beetje oorlog
16-Tröckener Kecks – Achter glas
17-Normaal - Ik ben moar een eenvoudige boerenlul
18-Armand - Wat het klootjesvolk wil weten
19-Gerard van Maasakkers en JW Roy -As ge ooit
20-Osdorp Posse - Origineel Amsterdams
21 -Ex Orkest – Kokend asfalt
22-Doe Maar - De Bom
23-Skik - Op Fietse
24-Yevgueni - We zijn hier toch hier
25-Flip Kowlier - Welgemeende
26-Het Goede Doel - Alles geprobeerd
27-Frank Boeijen - De Verzoening
28-Gorky – Mia
29-Gerard van Maasakkers – Cis Verdonk
30-Bram Vermeulen – Rode Wijn
31-Tröckener Kecks - Mooier dan de rest
32-The Clungels - Dat had ik nog nooit gedaan!
33-Rowwen Hèze – De Peel in brand
34-Abel - Onderweg
35-Peter & The Rockets - Marijke
36-The Opposites - Dom, lomp & famous
37-Bennie Jolink (v Maasakkers)- Achter de schuur
38- MAM - Ongelooflijk
39-De Mens - Jeroen Brouwers (schrijft een boek)
40-Boegies - Mèh
41-De Lama's - De ideale penis
42- Raymond van het Groenewoud - Twee meisjes
43-Boudewijn de Groot - Babylon
44-NV Groep 65 - Tanger
45-Jan Rot – Rocker in Holland
46-Flip Kowlier – Min moaten
47-The Scene - Rij rij rij
48-Krang - Kraaien
49-Think of One - Den Antwaarpse shaabi
50-Raymond van het Groenewoud - Ontevreden
51-Arbeid Adelt – De dag dat het zonlicht niet meer scheen
52-Tröckener Kecks - Go to the mosk
53-De Raggende Manne – Nee’s niks
54-Meindert Talma - Alicia
55-Guido Belcanto – Op het zeildoek van de botsauto’s
56-Hennie Vrienten en Herman Brood – Als je wint
57-Noordkaap – Druk in Leuven
58-Amsterdam Klezmer band – Op een goppe
59-De Kift - Knoeck
60-Gorky – Soms vraagt een mens zich af
61-Noordkaap- Het zou niet mogen zijn
62-Raymond van het Groenewoud - Bij jou te zijn
63-Johnny Lion - Wees niet bang
64-Arno- Oh God (we worden allemaole zot)
65-Armand – Zoek je zo een zelfde verschijnsel mens
66-De Kift – Beguine
67 RK De Veulpoepers BV - Terrorist
68-De Mens – Ergens onderweg
69-Bram Vermeulen - De wedstrijd
70-Ambrozijn - Schoon lief
71-Doe Maar – Anita
72-De Jeugd van Tegenwoordig - Watskeburt
73-Peter J. Muller - Beter Langharig Dan Kortzichtig
74-Aroma di Amore - Voor de dood
75-De Raggende Manne – Poep in je hoofd
76-Extince- Spraakwater
77-Immorales - Dans voor mij
78-Raymzter - Kutmarokkanen
79-Mondo Leone - Je danst zoals je in bed bent
80-Doe Maar - Nederwiet
81-Meindert Talma - Rummenige
82-The Ex & Kamagurka & Herr Seele - Dit lied is in 't Engels
83-DuvelDuvel - Wie is ut
84-Normaal - Oerend Hard 85-The Opposites - Licht uit
86-Flip Kowlier – Onder nen buom
87-Tom America - Zo meen ik dat ook jij bent
88-The Lau - Onder aan de dijk
89-Armand – Een van hen ben ik
90-'t Hof van Commerce - Zonder totentrekkerie
91-De Brassers - Toen was er niets meer
92-RK Veulpoepers BV - Telegraafgelul
93-Belgian Asociality - Komeini
94-DJ Chuckie - Nu Ga Je Dansen Klootzak
95-Boegies - Jannes van der Wal
96-Tröckener Kecks – Kom terug, Rosa
97-Rowwen Hèze – Zwarte plak
98-Jacques Brel - Mijn vlakke land
99-Armand - Dat is nou juist de pest
100-Gorky - Anja
LEES DEEL 2 HIERRRRR VERDER!
Lees verder!
Geplaatst door
Dieter van den Bergh
op
04:59
Labels: cultuur divers, pop, vlaanderen
Aux Raus stopt met feestelijke takkeherrie
Feestelijke takkeherrie - exit Aux Raus (uit Brabant Cultureel)
Eind januari gaf de groep haar allerlaatste concert, in Paradiso. Voor de laatste keer sprong de zanger het publiek in en ging zijn broek omlaag. Acht jaar lang maakte Aux Raus met haar ‘vrolijk-agressieve’ gabberpunk en ruige optredens de podia onveilig. Terugblik op een nu al legendarisch duo met gitarist Luuk Bouwman uit Oss, tevens maker van de documentaire Donker Oss.
door Dieter van den Bergh
De oplettende kijker moet het opgevallen zijn: een van de New Kids draagt een ‘Aux Raussi’, een ‘Aussi’, een gabbertrainingspak, van Aux Raus. Net als sommige echte fans van de band. Is het een grap? Gitarist Luuk Bouwman krijgt de vraag vaker voorgelegd. Nee, Aux Raus is geen gimmick, zegt hij, hoe belachelijk en humoristisch de act en de ‘vrolijk-agressieve’ muziek (ouderwetse hardcore en gabber gemixt met electro, hardrock en punk) misschien ook is. “Wij houden van deze muziek en gaan er voor, we zijn geen komedie-act of zo.”
Al zit er natuurlijk wel een tikkeltje ironie in, geeft Bouwman toe. Muziek moet niet te serieus zijn, vindt hij. “Ik lig op de grond van het lachen bij zo iemand als Blaudzun. Ken je die?” Net nu Aux Raus een vaste waarde is geworden in het clubcircuit, stopt het duo. De band wordt in 2004 opgericht door Bastiaan Bosma (1979) en Luuk Bouwman (1977), beiden net afgestudeerd aan kunstacademie St. Joost in Breda. Manager wordt de stylist/fotograaf Ruud van der Peijl.
Aanvankelijk speelt de groep veel in het kraakcircuit, daarna belandt het stel dankzij dj Joost van Bellen in het hippe feestcircuit. “Voordat we live gingen spelen hebben we hard gewerkt aan een eigen geluid, maar we werden wel overvallen door het snelle succes.” Binnen een jaar treedt de groep op in New York, Italië, Spanje en Zuid-Amerika. Aux Raus wordt berucht om haar waanzinnige sound en ruige optredens, waarbij vooral zanger Bosma, soms bijna geheel ontkleed, wilde capriolen uithaalt op het podium of in het publiek, dat hij uitscheldt.
De act - waarbij niet zelden podiumonderdelen en glazen sneuvelden - werd niet altijd begrepen door security, zegt Bouwman grijnzend. “Ook het publiek ging soms zo tekeer dat het voor vechten werd aangezien. Maar er werd nooit gevochten bij ons. Wij waren geen boze band, we maakten ruige feestmuziek.” Nog steeds staan mensen er van versteld dat ze in het echt ‘zo rustig’ zijn, zegt Bouwman. Na acht jaar toeren en platen opnemen is het tijd voor retrospectie. “Mexico was een absoluut hoogtepunt. De muziek was ons dankzij internet vooruit gereisd. Het publiek, een paar duizend man, zong alles fonetisch mee.”
Andere hoogtepunten: optredens op Lowlands, in Amerika, Frankrijk, Rusland en Colombia, een Essent Award en een deal met platenlabel Top Notch, als eerste niet-hiphopact. Een dieptepunt? “Eerste keer Engeland. Boot gemist en enorm gehaast voor een enorm butfeest in een achterafzaaltje met drie mensen.” Met Engeland werd het eigenlijk nooit meer wat. Bouwman heeft gemengde gevoelens bij het afscheid. “Mijn leven is op Aux Raus ingericht. We hebben geen ruzie en als je met twee keer per week optreden je kostje kunt verdienen heb je een mooie baan. Maar we hebben nu vier keer hetzelfde rondje gedaan en de sound is uitgekristalliseerd. Tijd voor wat anders.”
Terwijl Bosma verder gaat in de muziek met Coevorduh (met Vieze Fur van De Jeugd Van Tegenwoordig) richt Bouwman zicht op zijn tweede liefde: film. Voordat hij het te druk kreeg met Aux Raus filmde hij al. Hij werkte voor Waskracht (VPRO) en bij dezelfde omroep werd zijn documentaire Het Nieuwe Westen uitgezonden. Vorig jaar leverde Bouwman - geboren en tot zijn achttiende getogen in Oss - in opdracht van museum Jan Cunen de documentaire Donker Oss af, over het criminele imago van de stad. Puur toevallig kwam in dezelfde tijd de film De Bende van Oss uit. Zijn documentaire wordt sinds een tijdje onder grote belangstelling vertoond in Jan Cunen, maar is nog niet af. “Het is een work in progress, er worden nog steeds dingen bijgedraaid. Pas als hij helemaal af is gaan we er de boer mee op.”
Aux Raus & Dick El Demasiado
Aux Raus is bevriend met de Eindhovense kunstenaar Dick Verdult, alias Dick El Demasiado, als zanger/muzikant en grondlegger van de krankzinnige Cumbia Lunatica een cultheld in Zuid-Amerika. Bouwman: “We hebben hem ontmoet in Colombia en zijn na een paar avonden doorzakken goed bevriend geraakt. Een fantastisch muzikant en veelzijdig kunstenaar, er is sprake van verwantschap.” Aux Raus en Verdult namen samen radioshows op en een videoclip bij het Spaanstalige nummer Nunca Terminaran, gezongen door El Demasiado. De clip werd geschoten op de heilige Monserrateberg in Bogota. El Demasiado begeleidde Aux Raus tijdens het afscheidsconcert op 27 januari in Paradiso.
De platen van Aux Raus zijn te verkrijgen in de betere platenzaak of via bol.com. www.auxraus.com
Lees verder!
Eind januari gaf de groep haar allerlaatste concert, in Paradiso. Voor de laatste keer sprong de zanger het publiek in en ging zijn broek omlaag. Acht jaar lang maakte Aux Raus met haar ‘vrolijk-agressieve’ gabberpunk en ruige optredens de podia onveilig. Terugblik op een nu al legendarisch duo met gitarist Luuk Bouwman uit Oss, tevens maker van de documentaire Donker Oss.
door Dieter van den Bergh
De oplettende kijker moet het opgevallen zijn: een van de New Kids draagt een ‘Aux Raussi’, een ‘Aussi’, een gabbertrainingspak, van Aux Raus. Net als sommige echte fans van de band. Is het een grap? Gitarist Luuk Bouwman krijgt de vraag vaker voorgelegd. Nee, Aux Raus is geen gimmick, zegt hij, hoe belachelijk en humoristisch de act en de ‘vrolijk-agressieve’ muziek (ouderwetse hardcore en gabber gemixt met electro, hardrock en punk) misschien ook is. “Wij houden van deze muziek en gaan er voor, we zijn geen komedie-act of zo.”
Al zit er natuurlijk wel een tikkeltje ironie in, geeft Bouwman toe. Muziek moet niet te serieus zijn, vindt hij. “Ik lig op de grond van het lachen bij zo iemand als Blaudzun. Ken je die?” Net nu Aux Raus een vaste waarde is geworden in het clubcircuit, stopt het duo. De band wordt in 2004 opgericht door Bastiaan Bosma (1979) en Luuk Bouwman (1977), beiden net afgestudeerd aan kunstacademie St. Joost in Breda. Manager wordt de stylist/fotograaf Ruud van der Peijl.
Aanvankelijk speelt de groep veel in het kraakcircuit, daarna belandt het stel dankzij dj Joost van Bellen in het hippe feestcircuit. “Voordat we live gingen spelen hebben we hard gewerkt aan een eigen geluid, maar we werden wel overvallen door het snelle succes.” Binnen een jaar treedt de groep op in New York, Italië, Spanje en Zuid-Amerika. Aux Raus wordt berucht om haar waanzinnige sound en ruige optredens, waarbij vooral zanger Bosma, soms bijna geheel ontkleed, wilde capriolen uithaalt op het podium of in het publiek, dat hij uitscheldt.
De act - waarbij niet zelden podiumonderdelen en glazen sneuvelden - werd niet altijd begrepen door security, zegt Bouwman grijnzend. “Ook het publiek ging soms zo tekeer dat het voor vechten werd aangezien. Maar er werd nooit gevochten bij ons. Wij waren geen boze band, we maakten ruige feestmuziek.” Nog steeds staan mensen er van versteld dat ze in het echt ‘zo rustig’ zijn, zegt Bouwman. Na acht jaar toeren en platen opnemen is het tijd voor retrospectie. “Mexico was een absoluut hoogtepunt. De muziek was ons dankzij internet vooruit gereisd. Het publiek, een paar duizend man, zong alles fonetisch mee.”
Andere hoogtepunten: optredens op Lowlands, in Amerika, Frankrijk, Rusland en Colombia, een Essent Award en een deal met platenlabel Top Notch, als eerste niet-hiphopact. Een dieptepunt? “Eerste keer Engeland. Boot gemist en enorm gehaast voor een enorm butfeest in een achterafzaaltje met drie mensen.” Met Engeland werd het eigenlijk nooit meer wat. Bouwman heeft gemengde gevoelens bij het afscheid. “Mijn leven is op Aux Raus ingericht. We hebben geen ruzie en als je met twee keer per week optreden je kostje kunt verdienen heb je een mooie baan. Maar we hebben nu vier keer hetzelfde rondje gedaan en de sound is uitgekristalliseerd. Tijd voor wat anders.”
Terwijl Bosma verder gaat in de muziek met Coevorduh (met Vieze Fur van De Jeugd Van Tegenwoordig) richt Bouwman zicht op zijn tweede liefde: film. Voordat hij het te druk kreeg met Aux Raus filmde hij al. Hij werkte voor Waskracht (VPRO) en bij dezelfde omroep werd zijn documentaire Het Nieuwe Westen uitgezonden. Vorig jaar leverde Bouwman - geboren en tot zijn achttiende getogen in Oss - in opdracht van museum Jan Cunen de documentaire Donker Oss af, over het criminele imago van de stad. Puur toevallig kwam in dezelfde tijd de film De Bende van Oss uit. Zijn documentaire wordt sinds een tijdje onder grote belangstelling vertoond in Jan Cunen, maar is nog niet af. “Het is een work in progress, er worden nog steeds dingen bijgedraaid. Pas als hij helemaal af is gaan we er de boer mee op.”
Aux Raus & Dick El Demasiado
Aux Raus is bevriend met de Eindhovense kunstenaar Dick Verdult, alias Dick El Demasiado, als zanger/muzikant en grondlegger van de krankzinnige Cumbia Lunatica een cultheld in Zuid-Amerika. Bouwman: “We hebben hem ontmoet in Colombia en zijn na een paar avonden doorzakken goed bevriend geraakt. Een fantastisch muzikant en veelzijdig kunstenaar, er is sprake van verwantschap.” Aux Raus en Verdult namen samen radioshows op en een videoclip bij het Spaanstalige nummer Nunca Terminaran, gezongen door El Demasiado. De clip werd geschoten op de heilige Monserrateberg in Bogota. El Demasiado begeleidde Aux Raus tijdens het afscheidsconcert op 27 januari in Paradiso.
De platen van Aux Raus zijn te verkrijgen in de betere platenzaak of via bol.com. www.auxraus.com
Lees verder!
Geplaatst door
Dieter van den Bergh
op
02:47
woensdag 29 februari 2012
Het betere Hollandse lied: #2
VERVOLG VAN DEEL 1 (Top 100)
101-Monza – Wie danst er nog?
102-Henny Vrienten - Geen Ballade
103-Daniel Lohues - Holt Veur Op 't Vuur
104-Wè-nun Henk - Te Haerlem in de Houte
105-K-Liber - Viben
106- 't Hof van Commerce - Kom mor ip
107- Jammah Tammah - Mien vieze dikke hond
108-The Lau – Brandende regen
109-Brainpower - Dansplaat
110-Meindert Talma - De Renner
111-Straf - Houd de dood in toom
112- Flip Kowlier - Vannacht
113-Boudewijn de Groot - Een tip van de sluier
114-Ronnie en The Ronnies- Zo Lui
115- Bange Konijnen - Ik Ben Verliefd Op Sandra Kim
116- Hugo de Groot - Ze Nemen Me Eindelijk Mee Haha
117- Hugo Matthysen - Blankenberge
118- The Clement Peerens Explosition - Dikke Lu
119-Mr. Polska - Berghuis
120-Meindert Talma - Rudy Koopmans
121 Aroma di Amore - Koekkoek in de stad
122-De Dijk - Niemand in de Stad
123-The Kik Luchtballon
124-MAM -Ontwik
125-Armand-Op de tandem naar Marokko
126-NV Groep 65- Dankzij de heer
127-The Moken beat Five - Trouw nooit
128-Peter & The Rockets - De Wolf
129-Def P & The Beatbusters -Bubbelbad
130-De Snevo's - Marijke
131-Jack Poels (v Maasakkers) - Petra
132-Trockener Kecks - Lang zo aardig niet
133-Belgian Asociality -Miepmiep
134-The Clungels - Geen Cent
135-Def Rhymz - Doekoe
136-Paul Tornado - Van Agt Casanova
137-Tedje en de Flikkers – Zwart leer
138-Claw Boys Boys- Dracula
139-Jan-Paul van der Meij - Alles draait om jou
140-Ambrozijn - Nooit meer niets meer
141-Va Fan Fahre - Plakke plakke
142-GAGA -Loco loco
143-Rowwen Heze - De neus omhoeg
144-Tom America - De Mus
145-Noordkaap - Ik hou van u
146-Gorki-Hij is alleen
147-Reboelje - De Spaensche Mig
148-Pater Moeskroen - De Wolk & De Rivier
149-Raymond van het Groenewoud - Bleke Lena
150-Straf – Zoogdier van het zand
151 -Diggy Dex ft. Eva de Roovere - Slaap lekker (Fantastig toch)
152-Rowwen Heze - Vur de kerk op 't plein
153-Dopegezinde Gemeente - Mooie Rijke vrouw
154-Frites Modern -Je bent een puist in mijn nek
155-Tol Hansse - Zes planken
156-Meindert Talma –Hou alsjeblieft mijn graf schoon
157-Boegies – Mooie boom
158-Spinvis - Bagagedrager
159-Gorelev - Gekke Gerritje
160-Damaru & Jan Smit - Mi Rowsu (Tuintje in mijn hart)
161-Mensen Blaffen - De Mensen Blaffen
162- Noordkaap - Arme Joe
163-Flip Kowlier - In de fik
164-Raymond van het Groenewoud - Ludo Coeck
165-De Snevo's - Marijke
166-Amsterdam Klezmer Band - Koningsplein
167-Monza - Van God Los
168-Henny Vrienten - Zo mooi
169-Ronnie en The Ronnies- Daar in de Wildernis
170-Jan-Paul van der Meij - Sylvia
171-Toontje Lager - Vroeg of Laat
172-Mr.Polska- Vinger op de Klitter
173-De Sufgerukte Wallies-Mijn vriend de hyena
174-Ongenode Gaste - Ik wil dich
175-Tol Hansse - Even fijn bezig zijn
176-dEUS - Kinderballade
177-Fratsen - Drinkebroer
178-Hans de Booij - De Kathedraal
179-Doe Maar - Is dit alles
180-Heideroosjes - Johnny & Anita
181 -De Kreuners - Ik dans wel met mezelf
182-De Mens- Irene
183- Boegies – de Dorpsgek
184-De Kift - Wee Mij
185-Antwerp Gipsy Ska Orkestar- Te Laat
186-Raymond van het Groenewoud - Brussels by night
187-Trockener Kecks - Souvenir
188-Lucky Fonz III - Ik heb een meisje
189-Luie Hond - Poes in de Playboy
190-Arbeid Adelt! - Johnnie Sexpistool
191-Hugo Mathijssen - Tony de zieke pony
192-De Div - Teken de tijd
193-Vals Licht - Het Licht
194-Ambrozijn - Woorden uit de zee
195-Armand - Lijpe Harry
196-Boerenzonen op speed - Vliegtuig ('k ga u komen halen)
197-Madou - Niets is voor altijd
198-De Brassers - Eruit
199-Arbeid Adelt! - Johnnie Sexpistool
200-Le le - Skinny Jeans
Reservelijst
201-Krang-Pad
202-Pater Moeskroen - Lethe
203-Superdiesel - Ticket naar de zon
204-Rico & Kubus - Buitenbad
205-ABN/Luc de Vos - Ex-liefdadigheid
206-Monza - De Ogen van Jenny
207-La Rouge-Als je weet wat je doet
208-Stijn - Pa
209-VanKatoen - Kikke
210-De Heideroosjes - Tering tyfus takketrut
211-Boudewijn de Groot- Een Wonderkind van 50
212-THC & Chuckie - Ballen tot we vallen
213-Hans de Booy - Bij de lichtjes van de Schelde
214-La Caz-Lekker ding
215-Kraantje Pappie- Waar is kraan?
216-Coevorduh-Tony Feestneus
217-Malle Pietje & De Bimbo's - Keihard beuken
218-Julia P. Hersheimer - Noordzee
219-D'r Sjaak -Maetje
220-Eefje Wentelteefje - Mooie wagen
221-GAGA - Zwart wit
222-Bert Barten-Alleen met z'n tweeen
223-Sufgerukte Wallies - Jacqueline
224-Romeo-Verlange
225-PoelsGiesen - Holland America Lijn (HAL)
226-Braak - Blijf nog even tot het licht wordt
227-Ton Lebbink - Voetbalknieen
228-Gorki-Monstertje
Lees verder!
Geplaatst door
Dieter van den Bergh
op
11:34
Labels: cultuur divers, pop, vlaanderen
Nasrdin Dchar: 'Ik heb mijn moment gepakt'
Interview Spectrum BN DeStem
‘Ik heb mijn moment gepakt’
De populariteit van acteur Nasrdin Dchar (33), geboren en getogen in het West-Brabantse Steenbergen, raakte in een stroomversnelling na het winnen van een Gouden Kalf en zijn fameuze dankwoord. Maar nu wil de geëngageerde acteur weer verder. Over tot de orde van de dag: acteren. Momenteel is hij te zien in de oorlogsfilm Süskind en theaterstuk Kust. Een nieuwe film komt er aan.
Door Dieter van den Bergh
‘De acteur van die speech’, zo wordt hij tegenwoordig soms aangekondigd: Nasrdin Dchar (Steenbergen 1978). Voor zijn hoofdrol in de film Rabat kreeg hij vorig najaar in Utrecht een Gouden Kalf voor beste acteur. Met zijn acceptance speech maakte hij zich onsterfelijk. Spontaan en emotioneel sprak hij over dromen, liefde en passie voor je vak, én over de angst van het Nederlandse volk, gevoed door de vreemdelingenangst van mensen als ‘meneer’ Verhagen, Geert Wilders en hun volgelingen. Hij sloot af met de inmiddels legendarische woorden: ‘Ik ben een Nederlander, ben trots op mijn Marokkaanse bloed, ik ben een moslim en heb een fókking Gouden Kalf in mijn hand’. Nasrdin Dchar kwam na de Gouden Kalveren-uitreiking voor veel Nederlanders uit het niets, maar de Brabander had al een serieuze staat van dienst opgebouwd. Zo speelde hij in de tv-series Shouf Shouf! , Deadline, De Troon en de film Tirza, waarin hij Choukri speelt. Op het toneel was hij te zien in onder meer Branden van het Ro Theater. Bij het grote publiek is Dchar bekend van de oorlogsfilm en miljoenenproductie Süskind, waarin hij de rechterhand speelt van verzetsheld Walter Süskind, en van de roadmovie Rabat, gemaakt met zijn beste vrienden Achmed Akkabi en Marwan Chico Kenzari. De film gaat over twee Marokkaanse jongens en een Tunesiër die een Mercedes naar Marokko moeten brengen, maar eentje heeft een dubbele agenda. “Mensen denken dat Rabat een multiculti-komedie is als Shouf Shouf Habibi!, of Het Schnitzelparadijs, maar dat is een groot misverstand. Wij wilden echt iets anders maken: een roadmovie, met echte personages, geen karikaturen.” Na de Gouden Kalveren-uitreiking trok Dchar zich - gesprokken van alle aandacht - een paar dagen terug in het huis van zijn ouders in Steenbergen. Het was een gekkenhuis. Iedereen wilde wat van hem.“Ik had in elk tv-programma kunnen zitten.” ‘Nasrdin Dchar is klaar met de aandacht van de media’ schreven sommige kranten. “Alsof ik arrogant ben. Nee, ik kan gewoon niet overal ja op zeggen, anders zou ik niet meer aan mijn vak toekomen, het vak waar ik voor leef. Ik moet bovendien nog wennen aan hoe ik met de media moet omgaan, het is allemaal zo snel gegaan.” Het Gouden Kalf voor Rabat en De Speech, die zelfs nieuws was in Marokko, heeft hem veel respect opgeleverd binnen de Marokkaanse gemeenschap, mede omdat hij zijn (geëmotioneerde ) ouders in de zaal in het Arabisch aansprak. “Het zou voor mij volstrekt onlogisch zijn als ik dat niet zou doen.” Toch kreeg hij ook veel negatieve reacties, uit ‘verschillende hoeken’, waaronder de (extreem-)rechtse. “Het feit dat zij op die manier reageerden, betekent dat ik hen óók geraakt hebt. Verder ga ik hier niets over zeggen, dan geef ik die mensen teveel credits.” Een rolmodel voor Marokkaanse jongeren of moslims wordt hij nu genoemd. “Ik voel me vereerd als ze me zien als een rolmodel voor jongeren. Maar ik wil geen rolmodel zijn voor één bepaalde groep; dé Marokkaanse jongeren. Ik doe niet mee aan het hokjesdenken. In het toneelepos De Geschiedenis van de familie Avenier van Het Toneel Speelt (geschreven door de Bredase Maria Goos) weigerde Dchar aanvankelijk om een Marokkaanse man te spelen die er met het familiekapitaal vandoor gaat. “Die man, een gastarbeider, had mijn vader kunnen zijn.” Goos zag zijn ‘struggle ‘en schreef als reactie voor hem de monoloog Oumi, (‘Mijn moeder’), waarin een jongen door de geschiedenis van zijn moeder inzicht krijgt in zijn eigen leven. Voor het stuk interviewde Dchar zijn moeder. Urenlange sessies. “Mijn moeder wilde nooit terugkijken, altijd vóóruit. Door de gesprekken heb ik haar pas echt leren kennen.” Oumi kreeg lovende kritieken, Dchar staat er nog steeds mee op de planken. Net als met het eveneens zeer goed ontvangen Kust van het Ro Theater, waarin hij als de westerse Wilfried, verscheurd tussen twee culturen, het lijk van zijn Libanese vader terugbrengt naar het land van herkomst. De roots van zijn eigen familie liggen in de buurt van Oujda, tegen de Algerijnse grens. Zijn vader kwam in de jaren zestig als gastarbeider naar Nederland. Hij kreeg een baan bij Enka, het latere Akzo en vestigde zich in Steenbergen. Later kwam ook zijn moeder en zijn net geboren oudste zus Hayat. “Mijn vader verdiende niet genoeg om terug te keren naar Marokko, waardoor ook mijn moeder naar Nederland kwam.” Met een jonge en oudere zus en een oudere broer groeide hij op in Steenbergen: Dchar werd opgevoed in de Marokkaanse traditie; cultuur en geloof waren van groot belang. Maar buitenshuis was hij ‘niet anders dan anderen’, zo gaven zijn ouders hem mee. “Een wijze les. Ik voelde me geen buitenbeentje.” Al was hij dat natuurlijk wel als enige jongen op de lagere school met een andere achtergrond. Zijn ouders hadden het niet breed, maar deden er alles aan om dat te verbergen. Zo kreeg de kleine Nasrdin altijd mooie kleren aan. Maar als iedereen op schoolreis ging, kon hij niet mee. Kinderfeestjes? Helaas: geen geld voor cadeautjes. Thuis keken ze zowel naar Arabische als Hollywood- en Bollywoodfilms, al moest je daarvoor naar de videotheek in Bergen op Zoom. De kleine Nasrdin verkleedde zich dan als de krijger Hamza of de Indiase held uit Shaan, of imiteerde karateheld Jean-Claude Van Damme. Tijdens playbackshows op de basisschool was hij altijd Michael Jackson. En deed dan het liefst zijn Moonwalk. Lachend: “Ja, de acteerambities zaten er al vroeg in.” Op zijn zeventiende mocht hij voor het eerst uit. Eerst in Bergen op Zoom, later werd De Marina Bar in Steenbergen zijn stamkroeg. Hier ontmoette hij zijn huidige, Steenbergse vriendin Amy. Carnaval heeft hij geprobeerd, maar het werkte niet. Eén keer ging hij als Sonny van Miami Vice en één keer als piraat. “Denk je dat je er tiptop uitziet zeggen je vrienden; ‘Nas, wie ben jij eigenlijk?’” Nee, carnaval is geen feest voor mij, ik heb het gevoel niet, misschien komt het ook omdat ik niet drink.” Dchar heeft in Steenbergen een fijne, veilige jeugd gehad, met alleen maar Hollandse vriendjes “Ik zie mezelf ooit wel teruggaan.” Eén gebeurtenis uit zijn jeugd heeft diepe sporen nagelaten. Een vriend van hem overleed bij een ongeluk. “Ik ben er heel lang erg van slag van geweest, maar zijn dood was voor mij ook een leerschool. Ik was 19, hij 17. Zijn dood liet mij inzien dat je alles uit je leven moet halen, want het kan ineens afgelopen zijn. Ik denk nog heel vaak aan hem. Hij was een jongen die vol in het leven stond. Knap, lief, stoer en hij wist al helemaal wat hij wilde. Ineens was hij er niet meer, geschept van achteren. Een heel heftige periode was dat.” Tot zijn 22e bleef Nasrdin thuiswonen. Hij doorliep het Mollerlyceum in Bergen op Zoom, waar hij zijn acteercarrière begon in een musical. “Dat was echt een big deal. Je moest auditie doen en de hele week speelde je dan voor een volle zaal. Echt een kick.” Toen al had hij die drive. “Als je iets doet, moet je het goed doen. Dat gevoel is nooit meer weggegaan.” Dchar wilde verder in het theater, maar werd afgewezen bij de Toneelschool in Utrecht. Hij koos voor bedrijfseconomie in Rotterdam, de stad waar hij inmiddels ruim tien jaar woont. Naast school bleef hij toneelspelen, zoals bij theatergroep Rotjong, Rotterdams Lef en Made in Da Shade. “Acteren bleef mijn droom. Ik wilde die per se waarmaken.” “Het was een tijd om nooit te vergeten”, zegt de acteur, terugblikkend op de afgelopen maanden. En nu? “Wat mij betreft wordt het nóg mooier.” Dchar heeft ‘zijn moment gepakt’ zegt hij, maar wil nu onderhand ook wel weer over tot de orde van de dag. En dat is acteren; zijn grote passie. In het najaar beginnen de opnames van een sociaal misdaaddrama, Wolf, weer met regisseur Jim Taihuttu en acteur Marwan Kenzari van Rabat . Ook heeft hij auditie gedaan voor een speelfilm waarvan de opnames in Spanje zijn. “Lijkt me wel lekker.” Vandaag of morgen krijgt hij te horen of hij het geworden is. Wat hij nog wel eens zou willen? “Op één podium staan met Pierre Bokma. En het liefst speel ik dan zijn drugsverslaafde zoon.” Süskind draait momenteel in de bioscoop. Met Kust van het Ro Theater is hij nog t/m 25 februari te zien in het Ro Theater in Rotterdam. Dchar toert vanaf september weer met Oumi.
Lees verder!
‘Ik heb mijn moment gepakt’
De populariteit van acteur Nasrdin Dchar (33), geboren en getogen in het West-Brabantse Steenbergen, raakte in een stroomversnelling na het winnen van een Gouden Kalf en zijn fameuze dankwoord. Maar nu wil de geëngageerde acteur weer verder. Over tot de orde van de dag: acteren. Momenteel is hij te zien in de oorlogsfilm Süskind en theaterstuk Kust. Een nieuwe film komt er aan.
Door Dieter van den Bergh
‘De acteur van die speech’, zo wordt hij tegenwoordig soms aangekondigd: Nasrdin Dchar (Steenbergen 1978). Voor zijn hoofdrol in de film Rabat kreeg hij vorig najaar in Utrecht een Gouden Kalf voor beste acteur. Met zijn acceptance speech maakte hij zich onsterfelijk. Spontaan en emotioneel sprak hij over dromen, liefde en passie voor je vak, én over de angst van het Nederlandse volk, gevoed door de vreemdelingenangst van mensen als ‘meneer’ Verhagen, Geert Wilders en hun volgelingen. Hij sloot af met de inmiddels legendarische woorden: ‘Ik ben een Nederlander, ben trots op mijn Marokkaanse bloed, ik ben een moslim en heb een fókking Gouden Kalf in mijn hand’. Nasrdin Dchar kwam na de Gouden Kalveren-uitreiking voor veel Nederlanders uit het niets, maar de Brabander had al een serieuze staat van dienst opgebouwd. Zo speelde hij in de tv-series Shouf Shouf! , Deadline, De Troon en de film Tirza, waarin hij Choukri speelt. Op het toneel was hij te zien in onder meer Branden van het Ro Theater. Bij het grote publiek is Dchar bekend van de oorlogsfilm en miljoenenproductie Süskind, waarin hij de rechterhand speelt van verzetsheld Walter Süskind, en van de roadmovie Rabat, gemaakt met zijn beste vrienden Achmed Akkabi en Marwan Chico Kenzari. De film gaat over twee Marokkaanse jongens en een Tunesiër die een Mercedes naar Marokko moeten brengen, maar eentje heeft een dubbele agenda. “Mensen denken dat Rabat een multiculti-komedie is als Shouf Shouf Habibi!, of Het Schnitzelparadijs, maar dat is een groot misverstand. Wij wilden echt iets anders maken: een roadmovie, met echte personages, geen karikaturen.” Na de Gouden Kalveren-uitreiking trok Dchar zich - gesprokken van alle aandacht - een paar dagen terug in het huis van zijn ouders in Steenbergen. Het was een gekkenhuis. Iedereen wilde wat van hem.“Ik had in elk tv-programma kunnen zitten.” ‘Nasrdin Dchar is klaar met de aandacht van de media’ schreven sommige kranten. “Alsof ik arrogant ben. Nee, ik kan gewoon niet overal ja op zeggen, anders zou ik niet meer aan mijn vak toekomen, het vak waar ik voor leef. Ik moet bovendien nog wennen aan hoe ik met de media moet omgaan, het is allemaal zo snel gegaan.” Het Gouden Kalf voor Rabat en De Speech, die zelfs nieuws was in Marokko, heeft hem veel respect opgeleverd binnen de Marokkaanse gemeenschap, mede omdat hij zijn (geëmotioneerde ) ouders in de zaal in het Arabisch aansprak. “Het zou voor mij volstrekt onlogisch zijn als ik dat niet zou doen.” Toch kreeg hij ook veel negatieve reacties, uit ‘verschillende hoeken’, waaronder de (extreem-)rechtse. “Het feit dat zij op die manier reageerden, betekent dat ik hen óók geraakt hebt. Verder ga ik hier niets over zeggen, dan geef ik die mensen teveel credits.” Een rolmodel voor Marokkaanse jongeren of moslims wordt hij nu genoemd. “Ik voel me vereerd als ze me zien als een rolmodel voor jongeren. Maar ik wil geen rolmodel zijn voor één bepaalde groep; dé Marokkaanse jongeren. Ik doe niet mee aan het hokjesdenken. In het toneelepos De Geschiedenis van de familie Avenier van Het Toneel Speelt (geschreven door de Bredase Maria Goos) weigerde Dchar aanvankelijk om een Marokkaanse man te spelen die er met het familiekapitaal vandoor gaat. “Die man, een gastarbeider, had mijn vader kunnen zijn.” Goos zag zijn ‘struggle ‘en schreef als reactie voor hem de monoloog Oumi, (‘Mijn moeder’), waarin een jongen door de geschiedenis van zijn moeder inzicht krijgt in zijn eigen leven. Voor het stuk interviewde Dchar zijn moeder. Urenlange sessies. “Mijn moeder wilde nooit terugkijken, altijd vóóruit. Door de gesprekken heb ik haar pas echt leren kennen.” Oumi kreeg lovende kritieken, Dchar staat er nog steeds mee op de planken. Net als met het eveneens zeer goed ontvangen Kust van het Ro Theater, waarin hij als de westerse Wilfried, verscheurd tussen twee culturen, het lijk van zijn Libanese vader terugbrengt naar het land van herkomst. De roots van zijn eigen familie liggen in de buurt van Oujda, tegen de Algerijnse grens. Zijn vader kwam in de jaren zestig als gastarbeider naar Nederland. Hij kreeg een baan bij Enka, het latere Akzo en vestigde zich in Steenbergen. Later kwam ook zijn moeder en zijn net geboren oudste zus Hayat. “Mijn vader verdiende niet genoeg om terug te keren naar Marokko, waardoor ook mijn moeder naar Nederland kwam.” Met een jonge en oudere zus en een oudere broer groeide hij op in Steenbergen: Dchar werd opgevoed in de Marokkaanse traditie; cultuur en geloof waren van groot belang. Maar buitenshuis was hij ‘niet anders dan anderen’, zo gaven zijn ouders hem mee. “Een wijze les. Ik voelde me geen buitenbeentje.” Al was hij dat natuurlijk wel als enige jongen op de lagere school met een andere achtergrond. Zijn ouders hadden het niet breed, maar deden er alles aan om dat te verbergen. Zo kreeg de kleine Nasrdin altijd mooie kleren aan. Maar als iedereen op schoolreis ging, kon hij niet mee. Kinderfeestjes? Helaas: geen geld voor cadeautjes. Thuis keken ze zowel naar Arabische als Hollywood- en Bollywoodfilms, al moest je daarvoor naar de videotheek in Bergen op Zoom. De kleine Nasrdin verkleedde zich dan als de krijger Hamza of de Indiase held uit Shaan, of imiteerde karateheld Jean-Claude Van Damme. Tijdens playbackshows op de basisschool was hij altijd Michael Jackson. En deed dan het liefst zijn Moonwalk. Lachend: “Ja, de acteerambities zaten er al vroeg in.” Op zijn zeventiende mocht hij voor het eerst uit. Eerst in Bergen op Zoom, later werd De Marina Bar in Steenbergen zijn stamkroeg. Hier ontmoette hij zijn huidige, Steenbergse vriendin Amy. Carnaval heeft hij geprobeerd, maar het werkte niet. Eén keer ging hij als Sonny van Miami Vice en één keer als piraat. “Denk je dat je er tiptop uitziet zeggen je vrienden; ‘Nas, wie ben jij eigenlijk?’” Nee, carnaval is geen feest voor mij, ik heb het gevoel niet, misschien komt het ook omdat ik niet drink.” Dchar heeft in Steenbergen een fijne, veilige jeugd gehad, met alleen maar Hollandse vriendjes “Ik zie mezelf ooit wel teruggaan.” Eén gebeurtenis uit zijn jeugd heeft diepe sporen nagelaten. Een vriend van hem overleed bij een ongeluk. “Ik ben er heel lang erg van slag van geweest, maar zijn dood was voor mij ook een leerschool. Ik was 19, hij 17. Zijn dood liet mij inzien dat je alles uit je leven moet halen, want het kan ineens afgelopen zijn. Ik denk nog heel vaak aan hem. Hij was een jongen die vol in het leven stond. Knap, lief, stoer en hij wist al helemaal wat hij wilde. Ineens was hij er niet meer, geschept van achteren. Een heel heftige periode was dat.” Tot zijn 22e bleef Nasrdin thuiswonen. Hij doorliep het Mollerlyceum in Bergen op Zoom, waar hij zijn acteercarrière begon in een musical. “Dat was echt een big deal. Je moest auditie doen en de hele week speelde je dan voor een volle zaal. Echt een kick.” Toen al had hij die drive. “Als je iets doet, moet je het goed doen. Dat gevoel is nooit meer weggegaan.” Dchar wilde verder in het theater, maar werd afgewezen bij de Toneelschool in Utrecht. Hij koos voor bedrijfseconomie in Rotterdam, de stad waar hij inmiddels ruim tien jaar woont. Naast school bleef hij toneelspelen, zoals bij theatergroep Rotjong, Rotterdams Lef en Made in Da Shade. “Acteren bleef mijn droom. Ik wilde die per se waarmaken.” “Het was een tijd om nooit te vergeten”, zegt de acteur, terugblikkend op de afgelopen maanden. En nu? “Wat mij betreft wordt het nóg mooier.” Dchar heeft ‘zijn moment gepakt’ zegt hij, maar wil nu onderhand ook wel weer over tot de orde van de dag. En dat is acteren; zijn grote passie. In het najaar beginnen de opnames van een sociaal misdaaddrama, Wolf, weer met regisseur Jim Taihuttu en acteur Marwan Kenzari van Rabat . Ook heeft hij auditie gedaan voor een speelfilm waarvan de opnames in Spanje zijn. “Lijkt me wel lekker.” Vandaag of morgen krijgt hij te horen of hij het geworden is. Wat hij nog wel eens zou willen? “Op één podium staan met Pierre Bokma. En het liefst speel ik dan zijn drugsverslaafde zoon.” Süskind draait momenteel in de bioscoop. Met Kust van het Ro Theater is hij nog t/m 25 februari te zien in het Ro Theater in Rotterdam. Dchar toert vanaf september weer met Oumi.
Lees verder!
maandag 27 februari 2012
vrijdag 24 februari 2012
donderdag 23 februari 2012
vrijdag 17 februari 2012
zaterdag 11 februari 2012
donderdag 9 februari 2012
Abonneren op:
Berichten (Atom)






















