zaterdag 27 augustus 2011
maandag 22 augustus 2011
zondag 21 augustus 2011
vrijdag 12 augustus 2011
vrijdag 5 augustus 2011
maandag 1 augustus 2011
vrijdag 22 juli 2011
maandag 18 juli 2011
zondag 17 juli 2011
vrijdag 15 juli 2011
dinsdag 12 juli 2011
Pogues live - cultblogimpressie
Boys of the County Hell, Pogues, Rivierenhof Deurne (Antwerpen), 11-07-2011
zie ook hier en hier en hier
zondag 3 juli 2011
vrijdag 1 juli 2011
dinsdag 28 juni 2011
maandag 27 juni 2011
donderdag 23 juni 2011
dinsdag 21 juni 2011
Lust van Danshuis Station Zuid
Bronstige lijven, schuldige blikken
‘Lust’ biedt vier bijzondere dansverhalen uit het aardse schijnparadijs van Jeroen Bosch.
door Dieter van den Bergh
Drie zwetende, bronstige vrouwenlijven. Slechts gekleed in kapot gescheurde T-shirts, de lippenstift uitgelopen over de wangen, zelfs over de benen. Ze bewegen machinaal op apocalyptische soundscapes. Met horten en stoten geven ze zich over aan de zonde: de lust. De blikken de ene keer zwoel en geil, dan weer angstig en schuldig. Het zijn beklemmende beelden vanaf het kruispunt van aarde, hemel en hel uit een choreografie van Jesus de Vega. Het stuk maakt deel uit van het vierluik ‘Lust’ van het Tilburgse Danshuis Station Zuid, dat afgelopen weekend in het fraaie Mobiele Danshuis - onder grote belangstelling - in première ging op Festival Mundial, co-producent van de voorstelling.
Vier internationale choreografen lieten zich steeds met drie eveneens internationale dansers inspireren door het wereldberoemde laatmiddeleeuwse drieluik ‘Tuin der Lusten’ van de Bossche schilder Jeroen Bosch: De Vega uit Spanje, Taïgué Ahmed uit Tsjaad en Einat Tuchman en Itamar Serussi uit Israël.
‘Tuin der Lusten’ is op velerlei wijze interpreteerbaar. Het schilderij levert dan ook vier uiteenlopende dansverhalen op. De deels (multinationaal) gesproken en gezongen voorstelling van Tuchman begint licht onbehaaglijk, dicht op de huid: de dansers kijken aapjes in het publiek en keuren de toeschouwers: ‘wat een leuk kapsel heb je’, ‘je ouders zullen wel trots zijn op je jukbeenderen’. Langzaam slaan hun sierlijke bewegingen en tongen op hol en transformeren de dansers in barbaarse dierlijke wezens, soms ineen verstrengeld. Na de vervreemdende finale - een technobrij van geluid - wordt er gezongen, samen met het publiek: ‘We are golden/Caught in the devil’s bargain/And we’ve got to get ourselves/back to the garden’.
De Afrikaanse ex-vluchteling Ahmed, speciaal uitgenodigd door Mundial, laat zijn dansers bepakt met takjes en blaadjes opdraven in een kleurrijk, mystiek decor met elementen uit de Tuin, zoals een reusachtig ei en een cocon.
Meest swingende en krachtige choreografie biedt Serussi, die zelfs uitnodigt tot meebewegen. Bosch raakt wat op de achtergrond, het gaat hier vooral om pure dans om de dans. Op een steeds opzwepender wordende dancemix zoeken twee vrouwen en een man in zwempakken toenadering. Een orgastische dansclimax volgt, en een kort moment van synchrone bezinning. De snelle voorstelling biedt een ultieme symbiose van krachtige dans en muziek, gecomponeerd door Richard van Kruysdijk, die bij dit boeiende vierluik een ijzersterke soundtrack componeerde.
Gezien: ‘Lust’ van Danshuis Station Zuid, Festival Mundial, 18 en 19 juni. Nog te zien o.a. 24 juni Vondelpark Amsterdam, 11-14 augustus Boulevard Den Bosch, 28-30 augustus Middelburg.
maandag 20 juni 2011
donderdag 16 juni 2011
woensdag 15 juni 2011
dinsdag 14 juni 2011
zaterdag 11 juni 2011
donderdag 9 juni 2011
vrijdag 3 juni 2011
Wervelwind Jandino Asporaat
lees interview UITgids BN DeStem
Caribische wervelwind
De energieke stand-up comedian Jandino Asporaat (Willemstad Curaçao, 1981) lijkt soms op een Antilliaanse versie van opgewonden standjes als Bart Chabot en Pierre Wind. Met één verschil: Jandino is scherp en grappig. “Als ik geen tijd heb om na te denken, presteer ik het best.”
door Dieter van den Bergh
“Ik werkte in Rotterdam als schilder in de bouw en speelde amateurtoneel. Ik had helemaal niets met Nederlands cabaret, ben opgegroeid met zwarte komedie uit Amerika, zoals Eddie Murphy. Iemand zei: jij bent grappig, je moet met Cameretten mee doen. Drie maanden voor Cameretten ben ik me pas met cabaret bezig gaan houden. Voor ik er erg in had stond ik in de finale voor een uitverkocht Luxor-theater. Zo simpel is het dus blijkbaar.”
Het verhaal van de vliegende start van Jandino Asporaat in een notendop. De Rotterdams/Antilliaanse comedian, die op zijn elfde naar Nederland kwam, werd in 2005 tweede op Cameretten en won de persoonlijkheidsprijs, waarna het balletje snel ging rollen. Sinds 2007 is hij lid van Comedytrain, hij vormt met collega’s Roué Verveer, Howard Komproe en Murth Mossel het Caribbean Combo en is veel te zien op tv, onder meer met het succesvolle Comedy at Work.
Met zijn derde soloprogramma Laat ze maar komen staat Asporaat op 4 juni in het Chassé in Breda.
Laat ze maar komen, wie?
“Ik moest lang geleden al een titel verzinnen. Met deze zat ik altijd goed, want breed invulbaar Laat ze maar komen: de Antillianen, de Polen, het publiek, de succesnummers.”
Niet ‘de kinderen’? Je bent pas vader geworden…
“Nee, één is voorlopig genoeg.”
Het vaderschap staat centraal in je voorstelling.
“Eerst ging het over vader worden. Zei ik: ‘dames en heren, ik word vader, wat moet ik doen, ik heb geen flauw idee’. Nu is het ‘dames en heren, ik ben vader, wat moet ik doen, ik heb geen flauw idee’. Ik vraag het publiek om advies.”
Kun je het vaderschap er nog wel bij hebben, als ‘hardst werkende Antilliaan’?
“Ja hoor. Wil je mijn rooster van vandaag weten? Ik ben om zes uur opgestaan voor de nachtvoeding van mijn zoontje Elijah. Daarna weer gaan slapen tot half tien. Weer voor de baby gezorgd, daarna naar mijn kantoor gegaan om te werken aan een nieuwe tv-show, daarna weer voor Elijah gezorgd, en nu zit ik in de auto naar Lelystad waar ik vanavond optreed.”
Je kickt op die rush.
“Absoluut. Als ik geen tijd heb om na te denken, presteer ik het best. Een kwartier voor de voorstelling ga ik altijd een minuut of tien douchen. Ik heb daarna nog vijf minuten om mijn pak aan te trekken en alles klaar te zetten. Ik vind het heerlijk om in een rush het podium op te lopen. In tegenstelling tot mijn technicus en regisseur, die worden er gek van. Dat mijn show altijd uitloopt vinden ze ook niet leuk. Officieel staat er anderhalf uur voor, maar hij duurt vaak een uur langer omdat ik zo veel met het publiek ouwehoer.”
‘13 Procent van de Antillianen schijnt gevaarlijk te zijn’, zeg je in een sketch, ‘dat betekent dat 87 procent thuiszit, een uitkering ontvangt en helemaal niemand lastig valt’. Goed gevoel voor zelfspot.
“Antillianen houden van zelfspot, maar het is niet typisch Antilliaans. Het komt voort uit een underdogpositie. Toon Hermans kwam uit het zuiden, en had dat ook. Daar hadden ze het ook niet breed en kampten ook met een minderwaardigheidsgevoel. Voor de underdog is zelfspot de beste redding.”
Een dag na Breda sta je in Carré, tijdens een tribute voor de Surinaamse volksheld Wesje, die in april omkwam bij een auto-ongeluk.
“Ik vind het verschrikkelijk wat er met Wesje gebeurd is, hij was de nummer één-comedian van Suriname. Maar ik vind het ook erg tof om als eerste Antilliaan ooit in Carré te staan.”
Je kunt ook aardig zingen, je zong zelfs met Mariah Carey. Hoe zit dat?
“Ze was in Nederland en zocht zangers. Ik heb twee show meegedaan, daarna nooit meer iets van haar gehoord, helaas. Ach, ik kan wel een noot aanhalen, maar vind mezelf geen briljante zanger. Mensen waarderen mijn stem. Als ik een lied zing over mijn kind of over mijn overleden stiefmoeder, dan zie ik mensen huilen in de zaal.”
Deze zomer begin je met je eigen tv-programma, De Dino Show. Wat is het?
“Een late night-achtige comedyshow naar Amerikaans voorbeeld, voortgekomen uit Comedy at Work. Bekende Nederlanders zijn te gast, er zijn sketches, de insteek is humor.”
Jörgen Raymann krijgt er serieuze concurrentie bij.
“Ik zie het niet als concurrentie, en hij ook niet. Ik heb veel voor Jörgen gewerkt, en nu steunt hij mij. Hij komt vanavond nog kijken. Weet je, er zijn zoveel blanke tv-shows in Nederland, daar tegenover staat slechts één neger. Juist op de Hollandse buis moet toch wel ruimte zijn voor twee negers?”
Laat ze maar komen, Jandino Asporaat, zaterdag 4 juni Chassé Theater, 20.30 uur.
dinsdag 31 mei 2011
zondag 29 mei 2011
Roué Verveer zegt wat je denkt
lees interview Brabants Dagblad
‘Ik zeg wat jij denkt’
Roué Verveer is niet grof, toch grappig. Vrijdag staat de populaire Surinaamse cabaretier in Midi.
door Dieter van den Bergh
Zes weken was hij wegens stembandproblemen uit de roulatie en moest zijn shows verschuiven. Na een ingreep is cabaretier Roué Verveer terug. Heel veel praten is nu het devies, om de spieren in vorm te houden. “Da’s niet zo moeilijk voor een Surinamer”, lacht de charmante 38-jarige Amsterdammer, en legt meteen de kern van de Surinaamse humor bloot: zelfspot. “We lachen het hardst om onszelf.”
Verveer, geboren in Paramaribo, kwam in 1999 naar Nederland. Een jaar eerder werd hij in Suriname tijdens een talentenjacht toevalligerwijs ontdekt door comedygezelschap FreshWagon met Najib Amhali, Eric van Sauers, Murth Mossel en Howard Komproe. Verveer werd lid van Comedytrain en maakte vijf soloprogramma’s. Tegenwoordig staat hij vaak voor uitverkochte zalen, voor een gemengd publiek.
In zijn laatste show, Mans Genoeg, genomineerd voor cabaretprijs Neerlands Hoop, is Verveer zichzelf en vertelt over ‘dingen waar je normaal niet over praat’. Centraal staat de moderne man/vrouwverhouding. “Wanneer ben ik een echte man? Als ik huil, of juist niet? Als ik financieel de baas ben, of juist niet? Als ik staand plas, of zittend?”
Na twee seizoenen kan hij wel zeggen dat Mans Genoeg ‘pijnlijk herkenbaar’ is voor veel mensen. “ ‘Als ik dit had geweten, had ik mijn vrouw thuisgelaten’, hoor ik wel eens, of juist ‘dan had ik haar meegenomen’. Ik zeg dingen die jij alleen durft te denken.” Moraal van het verhaal, verklapt Verveer: “Allen de vrouw bepaalt wat een échte man is.”
Roué Verveer is geen Hans Teeuwen. “Ik ben nooit grof in de mond. Durf het niet, en ben zo niet opgevoed. Als kind kon ik niet eens ‘shit’ zeggen in het bijzijn van mijn ouders, want dat werd niet getolereerd. Nu zou ik me schamen op het podium, mijn vader en moeder zouden in de zaal kunnen zitten. Laatst zei een bezoekster tegen mij: ‘weet je wat ik zo bijzonder aan jou vindt? Jij bent niet grof’. Blijkbaar val je dan op in het Nederlandse cabaret.”
Niet alleen in Nederland is Roué Verveer een rijzende cabaretster, ook in Suriname, al moet hij Jörgen Raymann en Wesje qua populariteit voor laten gaan. Wesje (Stephen Westmaas), die altijd in Suriname bleef wonen, zou twee weken geleden in Midi in Tilburg optreden, tijdens een tournee die mede door Verveer was geïnitieerd. Maar op 23 april sloeg het noodlot toe: Westmaas kwam bij een auto-ongeluk in Suriname om het leven. Hij werd 39 jaar. Een nationale tragedie voor Suriname, aldus Verveer, die een bevriende collega verloor. Op 5 juni is er een tribute voor Wesje in Carré, met Verveer en andere bekende Surinamers.
Nog een andere, minder tragische speling van het lot: vrijdag treedt ook Jörgen Raymann op in Tilburg, in de schouwburg. Waarom we niet naar hem, maar naar Verveer moeten? “Heel simpel”, gniffelt de cabaretier. “Ik speel mijn voorstelling nog maar vier keer, daarna nooit meer.”
‘Mans Genoeg’ van Roué Verveer, 27 mei, 20.30uur, Midi Theater Tilburg.
vrijdag 27 mei 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)